Benjamin Franklin powiedział niegdyś, że „ten, kto wprowadzi do spraw publicznych proste zasady chrześcijaństwa, zmieni oblicze świata.” Ten polityk i wynalazca wiedział, że nie da się tego uczynić bez wcześniejszego wprowadzenia zasad chrześcijańskich w życie poszczególnych ludzi i rodzin. Z kolei obowiązujące zasady i koncepcje proponowane w życiu publicznym odzwierciedlają to, czym żyje naród i jakimi kryteriami kieruje się wybierając swych reprezentantów. Jeżeli Bóg nie jest w sercach ludzkich na pierwszym miejscu, wówczas wybierani będą ludzie o wypaczonych poglądach moralnych, popierający aborcję, rozwiązłość seksualną, eutanazję, antykoncepcję, sterylizację czy wykorzystywanie płodów ludzkich w tzw. „medycynie”, przemyśle kosmetycznym i do produkcji niektórych szczepionek. Jest to już od wielu lat robione w krajach trzeciego świata. Jeżeli tego rodzaju prawa będą obowiązywać, wówczas nastąpią nie tylko poważne dewiacje kulturowe i moralne w społeczeństwie.

Odejście od zasad Bożych to ścieżka do samozagłady, to zlekceważenie pierwszej i najważniejszej zasady, że Bóg jest Panem istnienia a człowiek tylko nieudolnym zarządcą. Symptomy są wyraźnie widoczne. To dzisiejszy lęk wśród chrześcijan, opuszczone świątynie, panika wywołana wirusem, rozruchami wywoływanymi w okresie przedwyborczym. W społeczeństwie ogarniętym walką o władzę, dominację i pieniądze, sprawy ludzkiego zbawienia są odsuwane bardzo daleko. Coraz więcej osób kwestionuje oficjalną wersję sytuacji wywołanej obecną pandemią, z niepokojem obserwuje agresję podsycaną walką o dominację i kontrolę nad innymi ludźmi. Media podają sprzeczne oceny i tworzą utopijne wizje i oceny tego co się dzieje. Tworzy się sztucznie wywołany niepokój, rozbija jedność lokalnych wspólnot i parafii. Jednym słowem coraz bardziej panoszy się kultura śmierci, widać przygotowany atak na chrześcijańską cywilizację, rodzinę i Kościół. Ujawnia się zło nie mające nic wspólnego z drogą Chrystusa, siejące nienawiść, podział i moralną degenerację. Jak się temu przeciwstawić? Jezus wskazuje na głoszenie prawdy, która wyzwala, wskazuje nam drogę osobistego i rodzinnego nawrócenia. Każdy z nas ma jeszcze sporo do zrobienia w tej sferze. Nakazuje nam głoszenie Jego Dobrej Nowiny publicznie i z odwagą. Mamy zapewnienie, że Duch Św. będzie nam towarzyszył, jeżeli nie pozwolimy się podzielić, rozbić i odizolować. Duch bowiem jest dany dla budowania „wspólnego dobra”, tworzy z nas „lud wybrany, królewskie kapłaństwo”, czyli wspólnotę mającą do wypełnienia konkretne zadanie – owoc, który będzie trwał, czyli osobiste zdobycie świętości i zaniesienie nowiny o zbawieniu innym.

Chodzi wiec o wprowadzenie w życie publiczne i osobiste zasad chrześcijańskich – podążając za sugestią cytowanego wcześniej B. Franklina. Dlaczego właśnie tak? Ponieważ nikt nie miał takiego wpływu na ludzi i narody na przestrzeni wieków jak Jezus z Nazaretu i Jego nauka. Jego życie zmieniło historię, a wszędzie tam, gdzie sięgał wpływ Jego Dobrej Nowiny uznawane były: świętość i nierozerwalność małżeństwa, prawa wszystkich ludzi i ich głos w sprawach społecznych; zakładano szkoły i uczelnie wyższe, ustanawiano prawa chroniące dzieci, znoszono niewolnictwo i dokonywano wielu zmian dla dobra ludzkości. My również mamy społeczny, moralny i duchowy obowiązek dokonywania takich decyzji, aby w życiu publicznym obowiązywały zasady chrześcijańskie. Mamy obowiązek popierania takich ludzi, którzy poddają swe życie pod kryteria nauki Jezusa, bo tylko wówczas będziemy spokojni o przyszłość naszych dzieci i rodzin, o właściwe ich wychowanie, a przede wszystkim będziemy mieli większą pewność, że zadbaliśmy również o takie warunki społeczne i obyczajowe, które nie staną nikomu na drodze do zbawienia. Bo nic innego tak naprawdę nie liczy się w życiu chrześcijanina.

Roman Harmata

Jezus wybrał dwunastu mężczyzn po to aby byli Jego najbliższymi przyjaciółmi, stali się Jego naśladowcami, trwali w Jego nauce i przekazali ją innym. Jednak jeden z nich zdradza Go, postanawia wydać swego Mistrza za 30 srebrników. Tym człowiekiem był Judasz. Chwilę później umiera tragicznie. Zostało jedenastu mężczyzn. Tymczasem cała ludzkość zostaje zbawiona przez śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Rozpoczyna się Wielkanocna historia, w której Jezus ukazuje się niektórym ze swoich uczniów; niektórzy wierzą, inni nie. W końcu objawia się im wszystkim i po czterdziestu dniach wstępuje do Ojca, ale pozostawia obietnicę przyjścia Ducha Świętego, Adwokata.

Pomiędzy dwoma wydarzeniami, czyli Wniebowstąpieniem a zesłanie Ducha Świętego, św. Piotr, ówczesna głowa tej małej wspólnoty, postanowił wypełnić puste miejsce przy stole. „Trzeba więc, aby jeden z tych, którzy towarzyszyli nam przez cały czas, kiedy Pan Jezus przebywał z nami, począwszy od chrztu Janowego aż do dnia, w którym został wzięty od nas do nieba, stał się razem z nami świadkiem Jego zmartwychwstania.” (Dz 1: 21-22)

Wybrano dwóch kandydatów: „Józefa, zwanego Barsabą, z przydomkiem Justus, i Macieja.” (Dz 1:23) Czy to nie zastanawiające, że autor Dziejów Apostolskich wymienia wszystkie imiona pierwszego kandydata, a jedynie pisze jedno imię Macieja? Sprawia to wrażenie, że Józef mógł być tym, o którym wszyscy uważali, że lepiej pasuje. Na szczęście nie polegali na własnych opiniach. Pozostawili to Bogu. Pomodlili się, „i dali im losy, a los padł na Macieja.” (Dz 1:26). Można sobie prawie wyobrazić westchnienie przechodzące przez pokój, jakby to nie było to, czego się spodziewali. „I został dołączony do jedenastu apostołów.”. (Dz 1:26)

I tak kończą się wszelkie biblijne opisy wyboru Macieju. Dla niego jednak to był dopiero początek… Był teraz częścią grupy Apostołów, pierwszych świadków śmierci i zmartwychwstania Pana Jezusa. Ale to nie było tak, że urodził się jako święty i nie miał zwykłych ludzkich uczuć ani myśli. Oczywiście nie wiadomo, co myślał lub powiedział, ani przez co przeszedł, ale stawiając się na jego miejscu można pomyśleć, że nie było to takie proste, biorąc pod uwagę fakt, że został nazwany następcą Judasza. Z jednaj strony miał świadomość, że otrzymał błogosławieństwo mianowania apostołem. Z drugiej stał fakt, że nie został osobiście wybrany przez Chrystusa jak wszyscy inni. To mogło być trudne do przyjęcia w jego sercu. Mogły rodzić się wątpliwości czy jest wystarczająco dobry, lub myśli w stylu: „Jeśli Bóg chciał abym był apostołem, to dlaczego Jezus po prostu mnie nie wybrał zamiast Judasza?” Czy mogły rodzić się w nim takie myśli…? Nie wiemy. Jeśli je miał, to musiał je uspokoić w Bogu i ostatecznie zaufać Bożemu planowi oraz Jego Miłosierdziu, bo przecież został Świętym!

Niech św. Maciej wstawia się za nami, abyśmy stali się prawdziwymi naśladowcami Chrystusa, nawet jeśli mamy swoje wady, przygnębiające myśli lub cokolwiek innego. Niech Pan oczyści nasze serca i umysły, abyśmy pewnego dnia osiągnęli świętość, tak jak św. Maciej. Amen!

Marta Sniezko

W tych trudnych chwilach jeszcze ważniejsze jest dziękowanie Bogu. On chce, żebym nadal przychodziła do Niego i rozważała te trudne sytuacje, szukała w nich dobra i dziękowała Mu za to wszystko. Ale nie zawsze jednak od razu znajduję coś dobrego w trudnej sytuacji. Mimo wszystko muszę podziękować Panu za tę sytuację, ufając, że wyprowadzi z tego jakieś dobro i że istnieje powód, dla którego pozwala na to, nawet jeśli w tej chwili nie rozumiem dlaczego. To dziękczynienie nawet w trudnych sytuacjach pomaga ćwiczyć zaufanie i pokorę wobec Boga.

Spójrzmy na Józefa ze Starego Testamentu. Tego z kolorowym płaszczem. Tego, który miał „niegodziwych” braci, którzy znęcali się nad nim, wrzucili do głębokiej studni, chcieli go zabić, a ostatecznie sprzedali jako niewolnika. To nie był jednak koniec jego „trudnych czasów”. Zmuszony do przebywania w egipskiej niewoli, musiał ciężko pracować, a nawet został tam fałszywie oskarżony o kilka rzeczy i został wtrącony do więzienia. W tym momencie jego życia było nawet cienia zbliżającego się błogosławieństwa. A jednak Bóg miał w tym cel. Dopiero po dziesięcioleciach wyszło na jaw, że Józef został prawą ręką faraona. Bóg pozwolił, aby te wszystkie okropne rzeczy się wydarzyły i wykorzystał sytuację Józefa do większego celu w przyszłości i pomógł nakarmić ludzi w czasach wielkiego głodu, a także uratować jego głodującą rodzinę. Gdyby miał wcześniej bardzo kochających braci, którzy skłaniali by się ku jego każdej prośbie, nigdy nie znalazłby się w Egipcie. Gdyby nie był oskarżony o przestępstwa jako niewolnik i nie przebywał w więzieniu, nigdy nie spotkałby się z faraonem i nie stałby się jego najlepszym doradcą. Bóg ma swoje sposoby. I jak mówi w Księdze Izajasza: „Albowiem myśli moje nie są myślami waszymi, a drogi wasze nie są drogami moimi, mówi Pan”. (Izajasza 55: 8)

Tak jak pokazuje Słowo Boże, Bóg wie najlepiej. Ale czy Mu ufam? Czy nadal dziękuję mu pokornie za wszystko, co mi się przydarza, nawet to co jest poza moją kontrolą? Więc kto ma kontrolę? On ma! I może nie zawsze rozumiem „dlaczego” i trwa to długi czas, a nawet czasem do końca życia. Ale On zna cel. Muszę w to uwierzyć.

Panie, proszę pomóż mi być Józefem moich czasów. Naucz mnie jak zaufać i być wdzięczną za wszystko, co stawiasz na mojej drodze, czy to rozumiem, czy nie. Panie, wierzę w Ciebie, pomóż, gdy mi brakuje wiary, pomóż mi pełniej ufać Twojemu Miłosierdziu i Opatrzności. Amen.

Marta Sniezko

 Imprezy organizowane w długi weekend w Chicago to także: Chicago Jazz Festival w Millennium Park, Great American Labster Fest (w sobotę oraz w niedzielę pokazy sztucznych ogni) w Navy Pier, North Coast Music Festival na południe od planetarium.

W Kanadzie również Święto Pracy jest obchodzone w pierwszy poniedziałek września, natomiast w większości krajów, szczególnie w Europie obchodzą to święto pierwszego maja.  Jest to Międzynarodowy Dzień Pracy, często nazywany popularnie „pierwszym maja”.

Rozmawiałem przed kilkoma dniami z moim sąsiadem i zapytałem go jak zamierza spędzić długi weekend, mając zamiar zaprosić go do siebie. Ten z uśmiechem odpowiedział mi, że ten weekend zwany długim bardzo jest mu potrzebny, ponieważ zaplanował wyjazd na rekolekcje i długo oczekiwał tych dni wolnych. Pogratulowałem mu dobrego wyboru.

Józef Maj

/Dziennik Związkowy-Artur Partyka/

fot. Bogdan Sucharski

W niedzielę spełniła się obietnica Jego Ekscelencji ks. bp Andrzeja P. Wypycha złożona podczas Polonia Summit w 2015 roku w Muzeum Polskim w Ameryce. Sześcioro wybitnych studentów z terenu stanów Wisconsin, Illinois i Indiana zostało nagrodzonych rekordowo wysokimi stypendiami imienia św. Jana Pawła Wielkiego.

[ngg src=”galleries” ids=”2″ display=”basic_thumbnail”]fot. Bogdan P. Sucharski Arte-Byte Inc.

W kaplicy parafii św. Ferdynanda w Chicago wieczorem 13 października odbyła się uroczysta akademia, na której wręczono Stypendia im. św. Papieża Jana Pawła Wielkiego Ligi Katolickiej Pomocy Religijnej Polsce i Polonii.
Uroczystość rozpoczęła się modlitwą przeprowadzoną przez ks. Rafała Stecza. Łucja Mirowska-Kopeć przywitała wszystkich zebranych, w tym gości honorowych: ks. biskupa Andrzeja Wypycha, ks. Pawła Barwikowskiego, a także Jana Kopcia – prezesa Związku Klubów Polskich, Roberta Radkowskiego – dyrektora regionalnego Polsko-Słowiańskiej Federalnej Unii Kredytowej oraz Idziego Stacherczaka – sekretarza wykonawczego Ligi Katolickiej.
Komitet rozpatrywania wniosków w składzie: ksiądz Rafał Stecz, Ewa Soroko, Barbara Radlińska i Łucja Mirowska-Kopeć miał bardzo trudne zadanie wybrania najzdolniejszych uczniów z dużej puli młodych, utalentowanych kandydatów.
Nagrody pieniężne, każda w wysokości 5 tys. dol., za wybitne osiągnięcia naukowe otrzymało z rąk dyrektora wykonawczego Ligi Katolickiej J.E. ks. biskupa A. Wypycha sześcioro szczęśliwych studentów: Mary Adamowski z Elmhurst College, Klara Harmata z Dominican University, Karolina Jekiełek z Midwestern University, Żaneta Marcinik z University of Illinois w Chicago, Adam Mulica z University of Illinois w Champain Urbana oraz Jacob Potrawski również z UIC.
Nagrodzona i wzruszona Żaneta Marcinik zwróciła się do zebranych: – Podsumuwując, bardzo chciałabym podziękować sponsorom za to, że mają wiarę w polską młodzież. Bardzo prosimy o modlitwę. Jak Bóg będzie na pierwszym miejscu, to wszystko będzie na swoim miejscu – podkreśliła.
Ksiądz biskup był bardzo dumny z naszej młodzieży, bo jak stwierdził: – Jest to najlepsza młodzież, która została wytypowana poprzez intensywny proces wybierania. W przyszłym roku, jak Pan Bóg sprawi, będziemy mieć dziesięć, a może więcej nagrodzonych, jeżeli będą pieniądze. A pieniądze to nasza sprawa, żebyśmy mogli pomóc, by Polonia w przyszłości była mocna, zjednoczona i zaangażowana – zaznaczył JE.
Muzycznie wieczór umilili swoimi występami: królowa tegorocznej Parady 3 Maja Magda Tołwińska – grą na fortepianie, Nicole Kwaśny – grą na skrzypcach oraz kwartet w składzie Konrad Pawełek, Michał Drwal, Jennifer Coleman i Gloria Orozco Dorado.
Pomoc stypendialna – ten wspaniały i hojny gest Ligii Katolickiej Pomocy Religijnej Polsce i Polonii, działającej już przez 75 lat – została zorganizowana w październiku, czyli w Miesiącu Dziedzictwa Polskiego, w ramach patriotycznych obchodów 100-lecia odzyskania niepodległości przez Polskę, a także w 40. rocznicę wyboru Karola Wojtyły na tron papieski.

/Radio Watykańskie/ fot. Grzegorz Gałązka